موسی بن جعفر(ع)

عمل کیاری 

سندرم کیاری چیست؟ 

سندرم کیاری یک نوع اختلال در ساختار مخچه (قسمتی از مغز که در حفظ تعادل مؤثر است) می‌باشد. به این صورت که پایین‌ترین قسمت مخچه از سوراخ قسمت پایین جمجمه (فورامن مگنوم) بیرون زده می‌شود. 

این مشکل بر عملکرد مخچه، ساقه مغز، اعصاب مضطرب و نیز طناب نخاعی (مایعی که مغز و طناب نخاعی را احاطه کرده است و جریان دارد) نیز مسدود می‌شود. انواع اختلالات کیاری

 نوع یک این نوع کیاری شایع‌تر از سایر انواع است. 

در این اختلال پایین‌ترین قسمت مخچه به طرف سوراخ پایین جمجمه گسترش می‌یابد. این نوع کیاری بیشتر در نوجوانان و جوانان دیده می‌شود، ولی ممکن است در افراد مسن نیز دیده شود. این نوع اختلال اغلب در بیمارانی مشاهده می‌شود که دارای نقص تکاملی ستون فقرات (کجی ستون فقرات) و در بزرگسالان دارای نقص تکاملی ستون فقرات مشاهده می‌شود. 

نوع دوم این اختلال فقط در کودکان دیده می‌شود و به دلیل اختلالات تکاملی در دوران جنینی رخ می‌دهد که اسپینا بیفیدا نامیده می‌شوند. در این نوع تکامل طناب نخاعی و پوشش محافظ آن ناقص می‌باشد. به این نوع سندرم آرنولد-کیاری نیز گفته می‌شود. مخچه و هم قسمت پایینی مغز به طرف سوراخ پایین جمجمه گسترش می‌یابند.

 نوع سوم این نوع جدی‌ترین اختلال کیاری است که فتق یا بیرون‌زدگی مخچه و پایه مغز به سمت پایین جمجمه شدید است و به طناب نخاعی وارد می‌شوند. 

این نوع اختلالات مشکلات نورولوژیک بسیاری دارد و نوع کمیابی است.

 معمولاً در مراحل اولیه نوزاد مبتلا به علت مشکلات جانبی فوت می‌کند. علل بیماری علل بیماری شامل:

 • نقص ساختاری در مغز و طناب نخاعی در دوران جنینی • جهش ژنی و یا مشکلات تغذیه‌ای در دوران بارداری • اسکولیوز در صورتی‌که با پایین افتادن مخچه، اکتسابی و بدون علامت باشد و در صورت عدم وجود کیست در نخاع، بیمار به طور مرتب کنترل خواهد شد. • عوامل دیگری که موجب ایجاد خواهد شد مانند ضربه، عفونت، مواد سمی علائم بیماری • سرگیجه • ضعف عضلانی و بی‌حسی دست‌ها و پاها • اختلالات بینایی • سردرد و عدم تعادل • هیدروسفالی (ازدیاد تولید مایع مغزی نخاعی که با بزرگ شدن جمجمه همراه است) • اختلالات بلع • ضعف در طناب صوتی و اختلالات تنفسی روش‌های تشخیصی • CT scan • MRI (بهترین روش تشخیصی) • معاینات نورولوژیک درمان در صورتی‌که پایین افتادن مخچه، اکتسابی و بدون علامت باشد و در صورت عدم وجود کیست در نخاع، بیماری به‌طور مرتب کنترل خواهد شد. در غیر این صورت درمان جراحی الزامی است و علی‌رغم احتمال وجود عوارض، باید ریسک‌های جراحی را پذیرفت، زیرا در صورت عدم جراحی شرایط بیمار وخیم‌تر خواهد شد. 

هدف از جراحی هدف از جراحی کم کردن فشار روی مخچه و نخاع و کمک به جریان بهتر مایع مغزی نخاعی می‌باشد. 

مراقبت‌های پس از جراحی

 • پس از جراحی شما احساس درد و ناراحتی و تهوع و استفراغ خواهید داشت که درد با مسکن و تهوع و استفراغ با داروهای ضدتهوع برطرف خواهد شد. 

• احساس سرگیجه و عدم تعادل اغلب از عوارض جراحی است که برای قدم زدن و پایین آمدن از تخت نیاز به کمک خواهید داشت.

 • برای رفع بسیاری از مشکلات، شما طبق نظر پزشک نیاز به فیزیوتراپی خواهید داشت

. • وضعیت نشستن و راه رفتن شما باید طوری باشد که کمترین فشار به ستون فقرات وارد شود.

 • سر به جلو خم نشود. • هنگام راه رفتن و ایستادن سر کاملاً صاف و در خط میانی بدن و شانه‌ها راحت باشد.

 • سفتی و ناراحتی در ناحیه گردن که با ورزش‌های ساده شانه و گردن بعد از جراحی این مشکل به تدریج برطرف می‌شود. 

• ورزش‌های منظم موجب قوی‌تر شدن استخوان‌ها و عضلات و کاهش درد می‌شود.

 • هرچه زودتر قدم زدن و پایین آمدن از تخت را شروع کرده و فعالیت‌های خود را در حد تحمل و بتدریج افزایش دهید.

 • ورزش‌های کششی و شانه معمولاً از هفته دوم پس از جراحی شروع می‌شود و بتدریج تا ۱۰ نوبت در روز افزایش داده می‌شود

. • از انجام حرکات کششی و بالابرنده شدید بلافاصله پس از جراحی پرهیز نمایید

. • شنا کردن و ورزش‌های آبی تا زمان بهبود کامل زخم جراحی ممنوع است. 

• شمادر چند روز اول پس از جراحی نبایستی سر خود را بشویید ولی پس از آن با اجازه پزشک می‌توانید به آرامی و بدون وارد آوردن فشار روی سر و با شامپوی مناسب بشویید.

 • در رابطه با مسافرت و رانندگی از پزشک معالج خود در اولین ویزیت پس از جراحی سؤال نمایید.

 • تا زمان بهبود زخم جراحی به طور کامل، شنا کردن ممنوع است. علائم هشداردهنده که در صورت مشاهده بلافاصله بایستی به بیمارستان مراجعه کنید:

 • نشت مایع از محل جراحی • علائم عفونت مثل تب، قرمزی و تورم و ترشحات چرکی • سردرد شدید که مانع خم شدن سر شود

روزهای اول در خانه: 

استراحت، کمک گرفتن از همراه و راه‌رفتن‌های کوتاه که به‌تدریج بیشتر می‌شوند. مراقبت از زخم پشت سر و گردن: زمان حمام، تمیز و خشک نگه‌داشتن زخم و مراقبت از بخیه طبق دستور تیم جراحی. دارو و تغذیه: مصرف داروها دقیقاً طبق نسخه، پیشگیری از یبوست و پرهیز از زور زدن. زمان شروع دوبارهٔ داروهای رقیق‌کنندهٔ خون یا مسکن‌هایی مثل ایبوپروفن باید با جراح مشخص شود. فعالیت‌های روزمره: محدودیت بلند کردن بار، فعالیت سنگین، رانندگی و بازگشت به کار تا زمانی که جراح اجازه بدهد. چه چیزهایی ممکن است در دورهٔ بهبود رخ دهد: درد محل عمل، گرفتگی گردن و خستگی ممکن است مدتی ادامه داشته باشند؛ بهبود علائم قبلی کیاری هم برای همه یکسان و فوری نیست. چه زمانی باید کمک گرفت: خروج مایع شفاف یا چرکی از زخم، تورم نرم و رو‌به‌افزایش اطراف آن، تب، سردرد یا استفراغِ رو‌به‌بدترشدن، یا علامت عصبی تازه باید سریع به تیم درمان اطلاع داده شود. برای تشنج، کاهش هوشیاری، ضعف ناگهانی یا مشکل تنفس باید فوراً به اورژانس مراجعه کرد.